#13 Ik ben niet goed genoeg

flower, scabious, pointed flower-7292931.jpg

Waarom vinden we onszelf vaak niet goed genoeg? Als je het eerlijk en goed wilt beredeneren, dan komt het meeste gezeur in onze bovenkamer uit op de overtuiging ‘je bent toch niet goed genoeg’. Echt waar, ga die oefening maar eens met jezelf aan. Wees jezelf de komende week maar eens bewust van die stem en wees eerlijk wat voor gevoel er aan de uitspraken ten grondslag ligt. Je zal er versteld van staan hoeveel je het idee wordt aangepraat dat je niet goed genoeg bent.

Tegen mezelf zeggen ‘ik hou van jou’, vind ik al niet te doen

Ik vind het heel lastig als mensen zeggen dat je meer van jezelf moet gaan houden. Ik vind dat bijna gênant ofzo. Want hoe doe ik dat dan en is dat niet egoïstisch? En ik leef toch gewoon mijn leven, hoe moet ik dan bewust van mezelf houden? Mezelf in de spiegel aankijken en hardop zeggen ‘ik hou van jou’? Ik heb sowieso moeite met ‘ik van hou jou’ zeggen. Ik krijg dat niet mijn mond uit. Zelfs niet tegen mijn kinderen. Gek hè? En dat vind ik ook weer gênant. Zie, weer zon manoeuvre van mijn hoofd van ‘je bent niet goed genoeg, want je kan niet eens tegen je eigen kinderen zeggen dat je van ze houdt’. Pffff, vermoeiend.

Wat vind ik dan zo lastig?

Tja, als ik dat eens zou weten… ik vind de woorden ‘ik hou van jou’ heel zwaar om te zeggen, terwijl ik ze wel heel makkelijk uit. En dan vind ik het niet uitmaken of ik het zeg of dat ik het toon. Ik doe graag iets speciaals voor de mensen om mij heen. Ik kook voor ze, help ze ergens mee, investeer tijd in ze door te wandelen, praten of iets samen te doen. Allemaal manieren om te laten zien dat ik van ze hou of om ze geef. Het laten voelen is in mijn ogen net zo goed als het zeggen. Maar misschien kom ik daar nog eens op terug, want ik zou het wel willen. En stiekem ben ik ook wel een beetje bang dat mijn kinderen het missen van mij. Weer de stem ‘je bent dus niet goed genoeg’. Herken je het?

Onzeker over van alles

Als ik ga wandelen met een vriendin dan kies ik ook nauwkeurig een wandeling uit. Ik bepaal ik mijn hoofd wat zij het leukste zou vinden en wat niet ver rijden is voor ons beide. Als ze van horeca houdt, dan hou ik er rekening mee dat dit ook kan tijdens het wandelen en als ze hier niet zo om geeft dan bedenk ik alvast wat ik mee kan nemen om te eten en drinken onderweg. Ik wil het allemaal heel graag goed doen. Ik wil pleasen en leuk gevonden worden. Maar ik wil ook laten zien dat ik om ze geef. Ik wil moeite doen voor ze en ze dit laten voelen. Maar ondertussen maakt mijn hoofd weer overuren of ik het wel goed bedacht heb allemaal. Of ik niet beter dit of dat kan doen en daar wordt ik dan weer onzeker van. Pff, weer hetzelfde patroon dus. ‘Je bent toch niet goed genoeg’.

Belemmerende overtuiging

Wat is eigenlijk een belemmerende overtuiging? Ik heb het voor je opgezocht:

Belemmerende overtuigingen zijn negatieve opvattingen die je er bewust of onbewust over jezelf en de wereld om je heen op na houdt. Belemmerende overtuigingen die veel voorkomen zijn bijvoorbeeld: ik kan het niet, ik ben niet goed genoeg, ik ben het niet waard of ik doe er niet toe.

En waar komt het vandaan?

Ook dit heb ik opgezocht voor je:

Hoe ontstaan belemmerende overtuigingen? Je (kern-)overtuigingen ontstaan vaak al op jong leeftijd. De positieve en negatieve opmerkingen die je kreeg (o.a. van ouders, vriendjes, familie of docenten) vormen jouw waarheid. Op basis van onze ervaringen en gedachten trekken wij bepaalde conclusies.

Je onderbewuste

Deze belemmerende overtuigingen zijn opgeslagen in je onderbewuste. Zie je onderbewuste als een harde schijf van je computer. Alles wat je hebt ervaren heb je hier opgeslagen als een herinnering. Deze herinnering zet je met je hoofd weer om naar een bepaald bijpassend gevoel. Maar 9 van de 10 keer doe je dit niet goed, maar pak je het meest voor de hand liggende weggetje hiervoor. En als je dat een paar keer hebt gedaan dan denkt jouw hoofd dat dit klopt. Maar hoe weet je dat dit klopt? Dan weet je alleen door niet te vertrouwen op je hoofd en alles in twijfel te trekken en weer meer te gaan voelen. Eerst voelen en dan pas denken. En dat is moeilijk joh! Ik kan het weten :-).

Opnieuw trainen

Dus eigenlijk moet je nieuwe weggetjes gaan bouwen door weer opnieuw te gaan voelen en goed te gaan opslaan in je onderbewuste. Bij mij zit er dus nog heel veel de overtuiging ‘je bent niet goed genoeg’ in. Ik ben me daar ook vaak niet bewust van, maar wel steeds meer. Het is een training, elke dag weer om me hier bewust van te worden. Via regressietherapie kan je erachter komt welke ervaring aan dit gevoel ten grondslag ligt, maar eerlijk gezegd zie ik daar niet zoveel nut van in. Want het kunnen ook verschillende en meerdere ervaringen zijn. En ik heb regressietherapie gehad en ik vond het heel nuttig, maar niet om dit heel erg specifiek helemaal te ontrafelen. Ik wil liever in de toekomst kijken, mezelf trainen om bewust te zijn van mijn gedachtes, deze ombuigen tot positieve gedachtes om vervolgens betere en gezonde weggetjes aan te leggen.

Want ik ben wel goed genoeg

Ik hoef niet onzeker te zijn of mensen mij wel leuk genoeg vinden, of ik wel leuke cadeautjes heb gekocht of zelfs genoeg (erg hè waar ik allemaal over nadenk), of ik wel genoeg tijd in ze investeer, of ik genoeg leuke dingen met ze doe, of ik wel genoeg toon dat ik van ze hou of om ze geef… En als ik dan een keer iets vergeet, bijvoorbeeld een verjaardag, Vaderdag, een belangrijk iets wat ze zouden doen en hier niet naar gevraagd heb, nou, dan geef ik mezelf weer een schop en zegt de stem ‘Zie je wel, ik heb toch gelijk? Je bent niet goed genoeg!’. En op het weggetje komt nog een extra laagje asfalt…

Asfalt opbreken

Om het weggetje dus opnieuw op te bouwen moet ik die laag asfalt eerst wegbreken? Nee, ik denk het niet. Volgens mij kan je ook gewoon een nieuw weggetje aanleggen en als je deze maar vaak genoeg bewandelt, dan raakt je hoofd hier steeds bekender mee en zal steeds vaker deze gaan gebruiken. Ik merk het de laatste tijd bij mezelf steeds meer. Het is echt oefenen en trainen en dat doe je puur en alleen door jezelf er bewust van te zijn. Soms is dat op het moment zelf en soms ook pas achteraf. Als je het maar ziet. En ik spreek het ook graag uit. Tegen een vriendin of tegen Diederik mijn man. Dan zeg ik tegen hem dat ik weer negatief over mezelf denk en dan leg ik het hem voor en vervolgens zeg ik ook meteen erachteraan, dat ik mij nu niets ga aantrekken van die stem, dat ik het goed doe, dat ik goed genoeg ben en dat ik het liefde en dat dat altijd goed is. En dat helpt, echt waar, het helpt mij enorm.

Ga trainen

Ga zelf ook trainen. Wees je bewust van die stem in je hoofd en wat die allemaal tegen je zegt wat helemaal niet waar is. Want hoe weet je dat het waar is? Alleen maar omdat hij dat al jaren tegen je zegt en je het zo gewend bent? Ga de uitdaging met je hoofd aan. Luister meer naar je gevoel, naar je hart en bouw nieuwe weggetjes. Het gaat je helpen. Want ook jij bent goed genoeg.

1 gedachte over “#13 Ik ben niet goed genoeg”

  1. Chantal Kroese

    Ooooh wat herkenbaar lieve Mijke! Wat ‘fijn’ dat jij dit ook hebt. Wat doen we onszelf af en toe toch aan. Dank je wel voor jouw mooie blog. Ik ga lekker nog een kop koffie pakken want als ik vandaag weinig doe, vind ik mezelf nog steeds goed genoeg! Kom maar op met die nieuwe weggetjes! 🍀🙏🏽

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Winkelwagen
Scroll naar top