#12 Over mijmeren, fröbelen en lamzakken

large st john's wort, johannis herbs, medicinal plant-7295253.jpg

We zitten (bijna) allemaal vast in de ratrace. We gaan maar door, want stilstaan kan niet. Hoe overleef je dan in deze snelle wereld? Want we hebben onszelf vastgezet door bezit. Het bezit van een huis, een auto, meubels, spullen, opbergmeubels voor de spullen, huisdieren en noem het maar op. Hoe ontsnap je eraan dat het niet té snel gaat voor je? Dat het op een gegeven moment beu bent en niet meer kan bijbenen.

We moeten weer meer gaan mijmeren, fröbelen en lamlullen

Hoeveel tijd heb je echt voor jezelf op een dag en doe je wat je écht wil? En niet wat een ander van je verlangt? Bij mij kwam dat maar weinig voor. Er was altijd wel iets. Kinderen wegbrengen, huisdieren verzorgen, huishouden, koken, bellen naar het een of het ander om iets te moeten regelen, de tuin, oh ja… werken natuurlijk ook nog… En dan heb je eindelijk weekend en dan hoef je niets (hoop je dan). Maar dan herinnert je lieftallige ega je eraan dat er nog een afspraak staat en dat we moeten rijden/coachen/fluiten/bardienst voor een sport. Ik zeg: leve de individuele sporten ;-).

We slapen

Eigenlijk doen we dat allemaal in een soort van trance, een droomtoestand. Je bent er niet écht. Je doet het op de automatische piloot. Totdat je iets doet wat je écht wil. Dan ben je niet in trance en bén je er écht. Herken je dat? Stel je voor dat je een nieuwe baan hebt. Daar kijk je tijden naar uit en dan is het eindelijk zover. Dan sta je toch volledig aan? Dan bén je er? De dag of avond ervoor al. Dan ben je zenuwachtig, je kiest alvast een setje uit om te dragen. Het is allemaal net anders dan voorheen. Je bent alert, in je hum, wat nerveus, je bereid je goed voor op de volgende dag en je gaat vroeg naar bed. Daarvoor, in je oude baan, was dat niet zo. Het was routine geworden, gewoon, de dag zag er over het algemeen hetzelfde uit. Dat is morgen ook zo, maar de inhoud is anders. Er is (nog) geen routine. Alles is nieuwe, je hebt aandacht en fccus nodig en zal je beste beentje voor zetten om jezelf zo goed mogelijk te presenteren.

Zie je het verschil?

Tussen iets bewust meemaken en iets in een trance, niet-bewuste toestand? Hoe mooi zou het zijn als we altijd de bewuste toestand zouden hebben? Als we er écht zijn en iets met volle aandacht doen? Natuurlijk kan je niet de hele dag ‘aan’ staan, dat hou je ook niet vol. Maar dat je weer dat gevoel krijgt van er zin in hebben, goed voorbereid willen zijn, plezier, beetje nerveus en er vooral zin in hebben. Nieuwe indrukken, nieuwe mensen, een nieuw avontuur. Ik snap dat er ook mensen zijn die niet van avontuur houden, maar het gaat hierbij om het gevoel en de staat waarin je daarbij verkeerd.

Ik kies nu voor bewust en jij?

Ik probeer mezelf echt te trainen om niet in de slaaptoestand te komen. En dat is moeilijk. Ik moet mezelf steeds terugroepen, wakker maken. Voordat je het weet glip je terug. Ik heb het niet door. Vooral als ik aan het werk ben. Maar als ik thuis ben, dan gaat het makkelijker. Dan kies ik bewust om dingen te doen waar mijn hart sneller van gaat kloppen, waar ik zin in heb en energie van krijg. Ik wil uit die ratrace en bewust leven, dat is mijn keus.

Constant langs de afgrond lopen of een ander pad kiezen?

Ik zie de ratrace als lopen langs de afgrond. Je hebt een touw vast en loopt op een richel. Het kan, maar zodra je loslaat val je het diepe in. Dat zou in mijn ogen een burn-out kunnen opleveren of een overspannen gevoel. Maar het lopen op de richel is eigenlijk al ‘overspannen’. Omdat het steeds maar sneller moet, beter en efficiënter, is de prestatiedruk zo groot, daar zijn we in mijn ogen niet voor gemaakt. Die constante spanning van het lopen op die richel. Soms moet het toch ook even een leuk pad zijn, vol bloemen en een gevuld picknickkleed?

En daarom hebben we een break nodig

Om te voorkomen dat je de afgrond invalt heb je het nodig om er dus écht te zijn. Bewust, niet slapend en maar doorgaan. Maar bewust zien dat je op die richel staat. Kiezen voor het andere pad dat ernaast ligt. Jezelf gunnen dat het soms ook niet hoeft. Tijd maken om te doen wat je leuk vindt, om je focus en aandacht weer ‘aan’ te zetten. Om weer die tinteling te krijgen, dat spannende gevoel en weer zin hebben om dat éne te doen. Daarvoor moeten we meer mijmeren, dagdromen, lekker fröbelen op zijn tijd en lamzakken. Nietsdoen, voor je uit staren, onzinnige doodles tekenen in een notitieboekje, kijken naar de vlinders in een vlinderstruik, luisteren naar vogels, kijken naar de regen op je raam, een klavertje vier zoeken…. Je verwonderen en weer rust en ruimte creëren. In je hoofd en je lijf. Eigenlijk uit je hoofd en in je lijf te gaan en het liefst dan je hart te vinden.

Het hart fluistert

Want je hart fluistert. Als je niet mijmert, niet de rust en ruimte creëert, dan hoor je het niet. Je hart weet waar je warm van wordt, waar het sneller van gaat kloppen, waar het meer focus en aandacht voor wil hebben. Stap uit de ratrace door te mijmeren en te luisteren. Dat is de eenvoudige versie, nu nog doen…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Winkelwagen
Scroll naar top